Tilde absoluta
Wikilengua
- Regla de acentuación de máxima preeminencia, según la cual cuando una vocal cerrada (i, u) es tónica y está en contacto (a su derecha o a su izquierda, y entendiéndose que la presencia de una hache no impide este contacto) con una vocal abierta (a, e, o), la vocal tónica cerrada debe tildarse, por encima de cualquier otra consideración.
- Lista de combinaciones vocálicas castellanas en las que se verifica este fenómeno:
- eìai leíais
- uìai construíais
- aìai contraíais
- oìai oíais
- ìai decíais
- iìe chiíes
- iaù limpiaúñas
- uaì aguaí
- aìa caía
- eìa creía
- oìa oía
- uìa huía, argüía
- aoì maoísmo
- eoì entreoír
- ìa día, clerecía
- ìe líe, guíe
- ìo desvarío, río
- ùa púa, cacatúa
- ùe atenúe, fluctúe
- ùo flúor, búho
- aì ahí, caída
- eì leí, creíble
- oì oír, egoísta
- aù baúl, paúl
- eù transeúnte, reúno
- où noúmeno
[Modificar solo esta sección] Notas
- Aunque actualmente la RAE sostiene otro punto de vista en el tratamiento de los grupos tónicos iu/ui, tradicionalmente esta institución ha considerado (y aun hoy así lo consideran la mayoría de medios escritos) la obligación de tildar rigurosamente estos grupos en los casos en que sea tónica la primera vocal del par:
- ìu mañíu, teníu, síu, Felíu, Codorníu
- ùi intúito, túi, cúi










